Κυριακή 12 Ιουνίου 2011

Να προσευχόμαστε για τους κεκοιμημένους - Γέροντας Παϊσιος



…Ο Θεός θέλει να βοηθήσει τους κεκοιμημένους, γιατί πονάει για τη σωτηρία τους, αλλά δεν το κάνει, γιατί έχει αρχοντιά. Δεν θέλει να δώσει δικαίωμα στο διάβολο να πει : Πως τον σώζεις αυτόν, ενώ δεν κοπίασε; Όταν εμείς προσευχόμαστε για τους κεκοιμημένους, Του δίνουμε το δικαίωμα να επεμβαίνει. Περισσότερο μάλιστα συγκινείται ο Θεός όταν προσευχόμαστε για τους κεκοιμημένους παρά για τους ζώντες.

Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας έχει τα κόλλυβα, τα μνημόσυνα. Τα μνημόσυνα είναι ο καλύτερος δικηγόρος για τις ψυχές των κεκοιμημένων. Έχουν τη δυνατότητα και από την κόλαση να βγάλουν τη ψυχή. Κι εσείς σε κάθε Θεία Λειτουργία να διαβάζετε κόλλυβα για τους κεκοιμημένους. Έχει νόημα το σιτάρι: Σπείρετε εν φθορά,εγείρεται εν αφθαρσία ( Α’ Κορινθ, κεφ 15, εδ 42) (δηλαδή συμβολίζει το θάνατο και την ανάσταση του ανθρώπου ), λέει η Γραφή…  


Γέροντας Παϊσιος

Αναδημοσίευση από: Αναστάσιος

Πέμπτη 9 Ιουνίου 2011

Γέροντας Γεωρ.Καψάνης:«Είναι ωραία να είσαι με τον Χριστό»


-Πώς εξηγείτε το γεγονός ότι πολλοί νέοι άνθρωποι στην εποχή μας αφήνουν την κοσμική ζωή και έρχο­νται στο "Αγιον "Όρος;
π. Γ. Καψάνης: Ό,τι γίνεται στις ψυ­χές των άνθρώπων, όσον άφορα την σχέση τους με το Θεό, είναι ένα μυστή­ριο πού θα παραμείνει απρόσιτο σε κά­θε κοινωνιολογική ερευνά. Υπάρχει μία μυστική κλήση του Θεού στίς καρδιές, πού ό καθένας πού την δέχεται απαντά αναλόγως. Θα μπορούσαμε να είπούμε ότι νέοι πού αναζητούν μία τελεία χρι­στιανική ζωή καί δέν την βρίσκουν στον κόσμο, καταφεύγουν στίς Ιερές Μονές, οπού βρίσκουν αυτό πού λαχταρά ή ψυ­χή τους.

Όσοι δεν δέχονται ότι ό άνθρωπος είναι -πέρα άπ' όλα- όν θεολογικό, πού ερμηνεύεται καί αναπαύεται μόνο στον πλάστη καί δημιουργό του, δεν μπορούν να καταλάβουν την απόφαση νέων ανθρώπων να εγκαταλείψουν τα εγκό­σμια καί να γίνουν μοναχοί.

Ό άγιος Νικόλαος Καβάσιλας λέγει ότι ό άνθρωπος μπορεί να εκπληρώσει τον θεόσδοτο δυναμισμό της υπάρξεως του, την ερωτική δίψα της ψυχής του μόνο στον Θεό, «προς όν ό ανθρώπινος έρως ώσπερ εις κανόνα τίνα καί ορον κατεσκευάσθη το εξ αρχής, καθάπερ θη­σαυρός ούτω μέγας, ούτως ευρύς, ώστε Θεόν ύποδέξασθαι δυνηθήναι».

"Ετσι ή απόφαση ενός νέου ή μιας νέας, πού δεν εΐναι αποτυχημένοι στον κόσμο,να γίνουν μοναχοί, στα μάτια πολλών κατ' όνομα Χριστιανών φαίνε­ται σαν τρέλλα. Καί πράγματι, για την κοσμική αντίληψη είναι τρέλλα, μια καί ό μοναχός θεωρεί ως απαξίες ό,τι για τον κοσμικό άνθρωπο είναι άξιες (απο­λαύσεις, επιτυχία, χρήμα), καί θεωρεί ως αξίες ό,τι οι κοσμικοί θεωρούν ως απαξίες (την πτώχεια, την υπακοή, την παρθενία, την άδοξία).

Πάντα όμως θα υπάρχουν οι σαλοί δία Χριστόν, πού ό κόσμος δέν θα μπο­ρεί να τους αποδεχθεί καί καταλάβει.

"Η μοναχική πολιτεία στο Αγιον Όρος καί στίς άλλες 'Ιερές Μονές, «στηλογραφεί την όδόν της μετανοίας» (Κανών μγ' της ΣΤ').

ΟΙ μοναχοί εΐναι οι συνεχώς μετανοούντες καί πενθούντες, δια να παρακληθούν, κατά τον λόγον του Κυρίου: «Μα­κάριοι οι πενθούντες, ότι αυτοί παρακληθήσονται» (Ματθ. ει 4).
Ή μετάνοια για μας τους Όρθοδό­ξους έχει αρχή, αλλά δεν έχει τέλος. Πρέπει να μετανοούμε δία βίου, για τίς δικές μας αμαρτίες καί για τίς αμαρτίες όλου του κόσμου.
"Ετσι, καί οί προσκυνητές του Αγί­ου "Ορους καί των Ιερών Μονών, κατά την προαίρεση τους, συμμετέχουν στο κλίμα της μετανοίας αλλά καί της χαράς καί αναπαύσεως, πού πηγάζει από τήν ειλικρινή μετάνοια.


-Με ποιους τρόπους μπορεί ή Εκκλησία να προσεγγίσει τους νέους Πιστεύετε ότι πρέπει να υπάρχουν κά ποια όρια στους τρόπους αυτούς;
π. Γ. Καψάνης: Ό τρόπος πού μπο­ρούμε να προσεγγίσουμε τους νέους και κάθε άνθρωπο εΐναι ή άγιότης. Καί όταν λέω αγιότητα, δεν εννοώ την τελεία ανάμαρτησία αλλά την μετάνοια. Όσοι λοι­πόν μετανοούν καί αγωνίζονται να είναι ενωμένοι με τον Χριστό, εχουν απήχηση στίς καρδιές καί προσανατολί­ζουν τους ανθρώπους κάθε ηλικίας στόν Χριστό. Εάν προσφέρουμε στους νέους κάποια ευτελή υποκατάστατα του Χριστού,οί νέοι θα απογοητευθούν από τόν Χριστό καί την Εκκλησία. Ό νέος έχει ανάγκη από την Αλήθεια καί την Αγά­πη, πού είναι ό Χριστός. Καί αυτά ζητά από μας. Νοιώθω ότι έχουμε μεγάλη ευθύνη για τους νέους πού σήμερα πο­λυάριθμοι καταφεύγουν στην Εκκλη­σία, εάν καί πόσοι έχουμε την δυνατότη­τα να τους προσφέρουμε την γνήσια πνευματική τροφή. Είδαμε άλλωστε και στίς ήμερες μας πόση απήχηση είχαν σε πολλούς νέους άγιοι Γέροντες, όπως οί π. Παΐσιος, π. Πορφύριος, π. Ιάκωβος π. Έπιφάνιος καί άλλοι, χωρίς να κά­νουν ανεπίτρεπτες οικονομίες.
-Είστε υπέρ της χρησιμοποιήσεως των νέων τεχνολογιών στο Όρος.Μήπως ελλοχεύει ό κίνδυνος αλλοίωσης της φυσιογνωμίας του άπ' αυτές;
π. Γ. Καψάνης: Ή χρησιμοποίηση της τεχνολογίας στο Αγιον Ορος δεν είναι κάτι νέο. Πάντα έχρησιμοποιούντο μετά διακρίσεως κάποιες μορφές τεχνολογίας. Το πρόβλημα δέν είναι ή χρησιμοποίηση της τεχνολογίας άλλ'εάν αύτή γίνεται με διάκριση, πού είναι καί η υψίστη των αρετών.Καί εδώ ευρίσκεται ή ιδική μας ευθύνη των "Αγιορειτών. Όσοι όμως κρίνουν τα Άγιορίτικά καθήμενοι στα σπίτια τους, στο θέλημα τους καί στίς ανέσεις τους, ξεχνοϋν ότι όποιος εΐναι έξω από τον χορό πολλά τραγούδια ξέρει.

"Ας έλθουν στο "Αγιον "Ορος να ζήσουν την μοναχική ζωή, καί τότε θα δούν ότι. παρά τίς τυχόν ανέσεις πού υπεισήλθαν στο "Όρος, ή μοναχική ζωή είναι σταυρική καί δύσκολη. Γι' αυτό άλλωστε καί κάποιοι εγκαταλείπουν το Όρος καί επανέρχονται στον κόσμο.Ας μην ξεχνούν επίσης, όσοι εκ των κοσμικών κατηγορούν το "Ορος, ότι το πλήθος των επισκεπτών αναγκάζει τίς Ιερές Μονές να επεκτείνουν τίς έγκαταστάοεις των για να τους δέχονται καί να τους αναπαύου

-Στήν Ί.Μ. Γρηγορίου ξεκίνησε μία προσπάθεια περίθαλψης ναρκομανών. Πώς αποφασίσατε να ανάλάβετε ένα τέτοιο εγχείρημα;

Γ. Καψάνης: Πράγματι, προσπαθήσαμε μέσα στίς δυνατότητες μας να περιθάλψουμε ναρκομανείς νέους.Είδαμε ότι για πολλούς λόγους τα αποτελέσματα ήσαν μηδαμινά, κυρίως γιατί οι νέοι αυτοί,όταν βρεθούν μαζί, άλληλοπαρασύρονται καί δεν βγαίνουν από τον κλοιό της αρρωστημένης κατα­στάσεως τους.
Τώρα προσπαθούμε να κρατούμε στην Μονή έναν μόνο ναρκομανή, καί υπό τον όρο ότι έχει ειλικρινή διάθεση καί απόφαση να απαλλαγεί καί να αγω­νισθεί.

-Πώς αποφασίσατε να γί­νετε μοναχός; Ήταν μια απόφαση στιγ­μής ή ζωής; Σάς παρότρυνε κάποιο πρό­σωπο ή σας επηρέασε κάποιο περιστα­τικό;
π. Γ. Καψάνης: Δεν θεωρώ σωστό να ομιλώ για προσωπικά θέματα. Αισθάνο­μαι ότι ό "Αγιος Θεός με οδήγησε στην μοναχική πολιτεία με τίς πρεσβείες της Παναγίας μας. Αισθάνομαι άπειρη ευγνωμοσύνη προς τον Κύριο για την ευλογία Του αυτή καί ιδίως για την έγκαταβίωσή μου στο Περιβόλι της Πα­ναγίας μας.
"Ενας ταπεινός μοναχός, ό π. Συμεών, πού έκοιμήθη προ ολίγων μηνών στην Μονή μας, όταν λίγο προ του θα­νάτου του ρωτήθηκε που βρίσκεται, απήντησε: τώρα εΐμαι στον Χριστό. Καί όταν εΐσαι στον Χριστό, είναι ωραία, οπού καί αν ευρίσκεσαι, στην "Αθήνα ή στην Θεσσαλονίκη ή στο "Αγιον Όρος. Πράγματι, είναι ωραία να είσαι με τον Χριστό, όπου καί αν ευρίσκεσαι.
Εύχομαι σε όλους να είναι με τον Χριστό, να διακρίνουν ποιο εΐναι γι' αυτούς το θέλημα του Θεού καί να το ακολουθήσουν. Τότε θα βρουν την όντως ανάπαυση, οπού καί αν διακο­νούν την Αγία μας Εκκλησία καί την κοινωνία μας.

Η συνέντευξη παραχωρήθηκε στην κ.Κατ.Χουζούρη-''Τόλμη'',Μάρτιος 2001

Αναδημοσίευση από: Ορθόδοξη Γυναίκα

Τετάρτη 8 Ιουνίου 2011

Ο δεκάλογος των συζύγων



  1. Μην κάνετε τον δάσκαλο στον ή στη σύντροφό σας. Ο καλύτερος τρόπος να τον διδάξετε είναι να τον αγαπάτε.
  2. Ο γάμος είναι μια διαρκής, αλλά ωραία περιπέτεια που βοηθάει ν' ανακαλύπτουμε τον αληθινό εαυτό μας, τον ψυχικό κόσμο του συντρόφου μας και να γνωρίζουμε καλύτερα τον Θεό.
  3. Τον σύντροφό μας τον αποδεχόμαστε όπως είναι, με τις αδυναμίες και τις ιδιοτροπίες του και όχι όπως εμείς θα θέλαμε να είναι. - Η Οικογένεια είναι παλαίστρα και γυμναστήριο.
  4. Προσπαθείστε να καταλάβετε τον ή τη σύζυγό σας. Μη λησμονείτε ότι ο άνδρας σκέφτεται με τη λογική και η γυναίκα με την καρδιά. 
  5. Μην προσπαθείτε να επιβάλλετε τη γνώμη σας και να διορθώσετε τον ή τη σύντροφό σας. Φροντίστε καλύτερα να διορθώσετε τον εαυτό σας. - Η αγάπη ζει με την αρμονία των αντιθέσεων.
  6. Με την πίστη, την υπομονή και την αγάπη αντιμετωπίζονται νικηφόρα, όλες οι δυσκολίες της ζωής.
  7. Ο μεγαλύτερος εχθρός της συζυγικής ζωής είναι ο εγωισμός. Δεν μας σώζει η επίθεση κατά του συντρόφου μας, αλλά εκείνη κατά του εγώ μας.
  8. Το καλύτερο παράδειγμα για τα παιδιά μας, είναι να αγαπάει ο πατέρας τη μητέρα τους και η μητέρα τον πατέρα τους.
  9. Το μυστικό της οικογενειακής γαλήνης είναι να μπορεί κανείς να συγχωρεί.
  10. Ο Γάμος είναι «Μυστήριο Μέγα» που αρχίζει μέσα στην Εκκλησία και ανανεώνεται με τη Θεία Λειτουργία και τα Μυστήριά της

Ανασημοσίευση: Η Αγάπη πάντα ελπίζει

Λόγια αγάπης να της λές!

Υπομονή στις δύσκολες καταστάσεις του γάμου



Ομιλία του μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιου:


  • Η αξία της εμπιστοσύνης στην πρόνοια του Θεού κατά το παράδειγμα της εκλογής συζύγου για τον Ισαάκ.
  • Όταν ο άνθρωπος προσεύχεται με πίστη, ο Θεός δεν τον εγκαταλείπει.
  • Τις αδυναμίες μας και τις αποτυχίες μας δεν πρέπει να τις φορτώνουμε στον Θεό.
  • Ο παράγοντας άνθρωπος είναι απρόβλεπτος. Σήμερα είναι καλός, αύριο γίνεται ό,τι χειρότερο! Όμως μήπως πρέπει να σκεφτούμε ότι ακόμα και ένας δύσκολος άνθρωπος στον γάμο μας μήπως τελικά αυτό είναι που μας ωφελεί πραγματικά; Και μήπως αυτό είναι που ζητούμε πραγματικά εάν καταλάβουμε ποιος είναι ο σκοπός του γάμου;
  • Ο σκοπός του γάμου ο πρώτος δεν είναι να περάσουμε καλά, ούτε να γίνουμε ευτυχισμένοι, ούτε να κάμουμε μωρά, ούτε να αποκτήσουμε σπίτια και αυτοκίνητα και διάφορα πράματα, αλλά ο σκοπός του γάμου είναι η σωτηρία μας.
  • Παραδείγματα ενάρετων, αγίων έγγαμων ανθρώπων με μαρτυρικό γάμο. Η αξία της υπομονής στην καθημερινότητα του γάμου.
  • Να ξέρουμε πάντοτε ότι ο σκοπός του γάμου μας ο πρώτος είναι η Βασιλεία του Θεού, είναι η σωτηρία μας και μέσα σ' αυτόν τον σκοπό και μέσα σ' αυτήν την πορεία πρέπει να εντάσσουμε όλες τις δυσκολίες του γάμου. Και έτσι κάμνουμε υπομονή, λαμβάνουμε θάρρος, κουράγιο, δύναμη, καρτερία να βαδίσουμε τον δρόμο μας.
  • Αν δεν μπορώ να τον βαστάξω και δεν μπορώ άλλο να συνεχίσω, ταπεινά, μπορώ να ομολογήσω την αδυναμία μου και να πω «συγγνώμη, Θεέ μου, δεν μπορώ άλλο με αυτόν τον άνθρωπο!» Έχω το δικαίωμα να διαζευχθώ αυτόν τον άνθρωπο. 
  • Εάν όμως τον βαστάξω αυτόν τον άνθρωπο, εάν όμως τον κάνω υπομονή και σταθώ δίπλα απ' αυτόν τον άνθρωπο, και πω «όχι, θα βαστάξω αυτόν τον άνθρωπο γιατί τον εδέχθηκα ως εκ χειρός Κυρίου (σαν να μου τον έδωσε ο ίδιος ο Θεός μέσα στο χέρι...)!» και κάνω υπομονή και καρτερία πραγματικά θα γίνω άγιος.
  • Όπως ο Θεός δεν εκδιώκει κανένα άνθρωπο όταν αμαρτήσει, όσες αμαρτίες και να κάνουμε κι όσες μοιχίες και πορνείες και να κάνουμε ο Θεός μάς δέχεται μετανοούντας... Εάν λοιπόν μας δέχεται, εμείς πώς μπορούμε να αποδιώξουμε τον άλλο άνθρωπο; Που για την αδυναμία μας μας έδωσε αυτό το δικαίωμα. Παρά ταύτα, αν υπερβούμε αυτό το δικαίωμα γινόμαστε όμοιοι με τον Θεό και γινόμαστε πραγματικά παιδιά του Θεού.
  • Προχωρούμε στον γάμο μας προσευχόμενοι. Ναι, σίγουρα να μου αρέσει, σίγουρα να με αναπαύσει από πάσα άποψη, σίγουρα αυτό το πρόσωπο που θα παντρευτώ από πάσα άποψη να εκφράζει και να με γεμίζει, αλλά πρέπει αυτήν την πορεία μου να τη συνοδεύει και η προσευχή μου. 
  • Παράδειγμα από το γεροντικό: Προσευχή, υπόσχεση και εμπιστοσύνη χωρίς ερωτηματικά στον Θεό. Η αλλοίωση του άλλου.
  • Ενώπιον του Θεού δέχομαι αυτόν τον άνθρωπο και υπόσχομαι να βαδίσω τη ζωή μου μαζί μ' αυτόν τον άνθρωπο. Μου βγαίνει δύσκολος, στραβός, πολύλογος... Εάν αγωνιστείς για την αγάπη του Θεού και κάνεις υπομονή αυτόν τον άνθρωπο και έχεις πεποίθηση ότι ο Θεός μου έδωσε αυτόν τον άνθρωπο και αν δεν πάμε καλά και δεν τα καταφέρνουμε, δεν είναι επειδή ο Θεός είναι κακός και ήθελε να μου δώσει αυτόν τον άνθρωπο, αλλά γιατί αυτός ο άνθρωπος είναι για τη σωτηρία μου και παύσεις να βλέπεις τον γάμο ευδαιμονιστικά, να πεις «μα γιατί παντρεύτηκα; Δεν παντρεύτηκα για να ζήσω ευτυχισμένα;» Και πεις «όχι! Δεν παντρεύτηκα για να ζήσω ευτυχισμένα! Παντρεύτηκα για να σωθώ, παντρεύτηκα για τη Βασιλεία του Θεού!» τότε ναι αντέχεις και κάμνεις υπομονή. Διαφορετικά ψάχνεις να βρεις την «ευτυχία»...
  • Εάν η βάση του γάμου είναι λανθασμένη και δεν έχει τον σωστό προορισμό της, θα βγουν πολλά παράσιτα στην πορεία αυτή και πολλές δυσκολίες.
  • Ο πατήρ Παΐσιος έλεγε όταν πήγαιναν άνθρωποι και του έλεγαν «κάνε προσευχή να βρούμε καμιά καλή κοπέλα»...: «Ρε παιδιά, άμα εσείς που είστε της Εκκλησίας παιδιά θέλετε καλές κοπέλες, οι κακές κοπέλες τι θα γίνουν βρε ύστερα; Ποιος θα τες πάρει;»
  • Μαρτυρικό φρόνημα να έχεις και να ξέρεις ότι το να ζεις με έναν άνθρωπο άλλο πρέπει να είσαι μάρτυρας, να αγαπάς τον άλλο και για την αγάπη του να θυσιάζεσαι.
  • Οι άνθρωποι είχαν άλλη αντίληψη περί γάμου παλαιότερα και γι' αυτό άντεχαν τον γάμο τους.
  • «Είχε τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, όχι γιατί πέρασε καλά, αλλά γιατί ακριβώς δεν πέρασε καλά. Αλλά όλη τη δυσκολία της την αξιοποίησε πνευματικά και δεν την απέρριψε, ούτε πέταξε τον σταυρό της. Τον κράτησε, τον έφερε εις πέρας, με υπομονή και προσευχή και καρτερία.»
  • Σήμερα εύκολα πετάγουμε τον σταυρό από πάνω μας!... Σε όλα μας είμαστε εύκολοι, από τα πιο απλά μέχρι τα πιο μεγάλα. Οι παλαιότεροι ήταν άνθρωποι φιλόπονοι... Και τα πιο απλά πράγματα έγιναν εύκολα σε τόσο σημείο που έχασαν και το νόημά τους πλέον, έχασαν και την ομορφιά τους, έχασαν και την ουσία τους. Γι' αυτό καταντήσαμε όλα τα πράγματα να μας είναι ανούσια και άνοστα.
  • Όταν κάτι είναι μέσα από τον κόπο και τον πόνο και τη δυσκολία είναι πιο όμορφο, πιο ωραίο. Ενώ όταν τα έχεις όλα, σε πιάνει ανορεξία!
  • Τα εύκολα, λοιπόν, πράγματα δεν είναι και εύγεστα. Τα δύσκολα πράγματα όμως είναι εύγεστα, έχουν ουσία και γι' αυτό ο άνθρωπος ο οποίος κοπιάζει στη ζωή του, έχει τη φιλοπονία, μέσα από τον πόνο, μέσα από τον κόπο, μέσα από τη δυσκολία αγιάζεται και γίνεται κι ο ίδιος ένας πολύ γλυκύς άνθρωπος, ένας γλυκύτατος άνθρωπος και γίνεται όμορφος άνθρωπος, ωραίος άνθρωπος.
  • Ο αρραβώνας είναι η υπόσχεση που δίνει ο ένας στον άλλο και η εγγύηση του λόγου τους... Επικαλούμαστε τη χάρη του Θεού για να στηριχθεί ο λόγος αυτός, γιατί σίγουρα στην πορεία τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Πολλά περιστατικά θα τύχουν που θα κλονίσουν αυτόν τον λαληθέντα λόγο. Πολλά περιστατικά και πολλοί πειρασμοί και πολλές δυσκολίες.  
  • Στην περίοδο της γνωριμίας είναι καλό ο άνθρωπος να περνά κλυδωνισμούς και σεισμούς στη σχέση του για να εξιχνιάζει τον άλλο άνθρωπο, για να στηρίζεται η σχέση και να βγάζει γερές και βαθιές ρίζες. Να μην είναι επιπόλαια αυτή η σχέση και μετά με την πρώτη δυσκολία να συντριβούν τα πάντα...
  • Είναι σημαντικό να επικαλείται ο άνθρωπος την ευλογία του Θεού και τη δύναμη του Θεού και τη σκέπη του Θεού ώστε να στηριχθεί ο λόγος αυτός. Γιατί να στηριχθεί; Γιατί δεν είναι εύκολο πράγμα να υπόσχεται στον άλλο άνθρωπο και μετά να αίρεις την υπόσχεσή σου! Δεν είναι εύκολο πράγμα να δίδεις στον άλλο άνθρωπο έδαφος να χτίσει πάνω όλο το οικοδόμημά του... Καλύτερα είναι να μη βιαστούμε να βγάλουμε από το στόμα μας λόγους... Ας περιμένει κανείς κι ας έχει κι αυτήν την αγωνία... μέχρι να είμαστε απόλυτα βέβαιοι.  
  • Έφτασες και είπες στον άλλο άνθρωπο ότι «πράγματι εγώ σ' αγαπώ και θα βαδίσω τον δρόμο μου μαζί σου» τότε πρέπει να είσαι πολύ-πολύ σοβαρός, πάρα πολύ σοβαρός γιατί δεν είναι εύκολο πράγμα να καταστρέφεις κάτι που ο άλλος έκτισε πάνω σ' αυτό που εσύ του είπες. Και επειδή η αγάπη είναι πολύ μεγάλη δύναμη της ψυχής του ανθρώπου και επειδή κτίζει ο άνθρωπος όλο το είναι του πάνω σ' αυτά τα πράγματα είναι ολέθριο, είναι καταστροφικό κανείς να βιώσει αυτήν την απώλεια της απόρριψης ή της κατάρριψης της σχέσης του.
  • Πρέπει να είμαστε πάντοτε ισορροπημένοι, να μην ειδωλοποιούμε ποτέ τον γάμο μας!
  • Έναν τέλειο αν τον βλέπεις σαν τέλειο δεν έχει αξία, αλλά έναν ατελή να του συμπεριφέρεσαι και να τον αποδέχεσαι ως τέλειο, αυτό έχει αξία!
  • Ούτε να ειδωλοποιούμε τον άλλο, αλλά ούτε και να υποσχόμαστε μεγάλα πράγματα στον άλλο άνθρωπο, γιατί προϊόντος του χρόνου, θα έρθει η ώρα της κόπωσης, της δυσκολίας, της απομυθοποίησης, του φυσικού μαρασμού των πραγμάτων και τότε θα έχεις πάνω σου το βάρος της κατάρρευσης του άλλου ανθρώπου, γιατί δυστυχώς τον έβαλες να κτίσει πάνω σε ένα ψεύτικο έδαφος.  
  • Εάν από την αρχή προσέξομε και μιλήσομε συγκρατημένα και μιλήσομε σοβαρά και πούμε του άλλου: «Κοίταξε, επειδή ακριβώς σε αγαπώ, γι' αυτό και δεν θα σου πω αυτήν τη λέξη, εάν δεν είμαι απόλυτα βέβαιος. Αλλά κι όταν είμαι απόλυτα βέβαιος θα σου πω ότι ναι σε αγαπώ, αλλά πρόσεξε μη με κάνεις είδωλο, γιατί είμαι άνθρωπος!» 
  • Η λανθασμένη άποψη του κόσμου για όσους είναι μέσα στην Εκκλησία: ή είσαι άγγελος ή είσαι δαίμονας!... Οι βίοι των αγίων δεν αποκρύπτουν το ότι αναφέρονται σε ανθρώπους.
  • Άνθρωπος είναι κι αυτός, θα έχει κάποια ώρα κι αυτός τις δυσκολίες και αδυναμίες του... Δέξου το μέσα στα όρια αυτά του ανθρώπου. Με δεδομένα ισορροπημένα, για να μην απογοητευθείς και να μην απογοητεύσεις.  
  • Ο άνθρωπος όταν είναι ενθουσιασμένος ή απογοητευμένος κάνει λάθη, να το ξέρετε. Και σε ώρα ενθουσιασμού και σε ώρα απογοήτευσης μη βγάζετε αποφάσεις ποτέ, ακόμα και για τον γάμο σας. Κάτσε περίμενε να φύγει ο ενθουσιασμός, να φύγει η απογοήτευση, να βρεις την ισορροπία σου και τότε αποφάσισε που θα δεις τα πράγματα καλύτερα.  

Αναδημοσίευση: Η Αγάπη πάντα ελπίζει

Ποιος είναι ο δρόμος για τον Θεό; Επιστήμη ή θρησκεία;


Μέσα από τις στάχτες!



«Σ’ εκείνους που αγαπούν τον Θεό, όλα συνεργούν για το καλό τους»

Κάποτε ένας ναυτικός βρέθηκε ναυαγός σ’ ένα ακατοίκητο τροπικό νησί μόνος κι έρημος. Με πολλούς κόπους, χωρίς εργαλεία, εργαζόμενος μόνο με τα χέρια του, κατάφερε να φτειάξει μια ξύλινη καλύβα για να μπορέσει να προστατευτεί κατά την περίοδο των βροχών. Πράγματι είχε μόλις τελειώσει την καλύβα όταν άρχισε να βρέχει ασταμάτητα. Όμως την δεύτερη κιόλας μέρα ένας κεραυνός έκαψε την καλύβα του και την έκανε στάχτη. Ο ναυαγός, που πρώτα δόξαζε το Θεό για τη σωτηρία του, τώρα αναλύθηκε σε δάκρυα. «Γιατί Θεέ μου», άρχισε να λέει και να παραπονιέται για την καταστροφή. Κι ενώ η απελπισία πλημμύριζε την καρδιά του άκουσε από το πέλαγος το σφύριγμα ενός μεγάλου πλοίου. Σε λίγο μια βάρκα ήταν στην παραλία. «Πώς με βρήκατε σε τούτη την ερημιά;» τους ρώτησε. «Είδαμε, του είπαν, το σινιάλο του καπνού απ’ την φωτιά που άναψες»!

Όταν βλέπεις τα όνειρα, τις επιδιώξεις και τα έργα σου κάποιες φορές να γίνονται στάχτη κι αποκαΐδια, μην απελπίζεσαι. Περίμενε και θα προβάλει ανέλπιστα το υπερωκεάνιο του Θεού. Γιατί στ’ αλήθεια:
«Τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν» (Ρωμ. 8, 28).

Αναδημοσίευση:  Η Αγάπη πάντα ελπίζει